Ogólnopolska studencko-doktorancka konferencja naukowa „(Nie)obecne. Kobiety w kanonach literackich”

Prace takie jak Polskie pisarstwo kobiet w wieku XX (pod red. Ewy Kraskowskiej i Bogumiły Kaniewskiej), Twórczość niepozorna (pod red. Joanny Grądziel-Wójcik, Agnieszki Kwiatkowskiej i Lucyny Marzec) czy Stulecie poetek polskich (pod red. Joanny Wójcik, Edyty Sołtys-Lewandowskiej, Agnieszki Kwiatkowskiej i Ewy Rajewskiej) na nowo definiują miejsce kobiet w polskiej historii literatury. Wiele kwestii pozostaje jednak nierozstrzygniętych, na wiele pytań wciąż poszukujemy odpowiedzi. Interesują nas mechanizmy marginalizacji autorek w kanonie literackim i sposoby interpretowania ich utworów w literackiej historiografii. Pisarki rzadko pojawiają się w podręcznikach, bywają zaledwie wspominane w przypisach lub funkcjonują jako muzy czy towarzyszki życia wybitnych mężczyzn. Jeśli już utwory kobiet wchodzą do kanonu, dzieje się to zwykle na warunkach narzuconych przez dominującą, patriarchalną narrację. Interesuje nas także problem języka: jak mówić o autorkach pomijanych w historii literatury? Czy należy je określać jako „zapomniane”, „zapoznane”, „marginalizowane”, czy jako „instrumentalizowane”? A może jako autorki funkcjonujące w alternatywnych obiegach literackich – bo w wielu przypadkach ich nieobecność nie oznacza całkowitego braku recepcji społecznej.

Celem konferencji nie jest odkrywanie „wielkiej historii kobiet”, a próba ponownego umiejscowienia ich twórczości w historii literatury; zbadanie relacji, wzajemnych wpływów i polemik między autorkami; krytyczna refleksja nad mechanizmami, decydującymi o tym, czyj głos zostanie usłyszany, a czyj wyciszony; wreszcie namysł nad tym, w jaki sposób uwzględnienie twórczości kobiet zmieni – bo zmienić musi – dotychczasowy obraz historii literatury. Ze względu na rozległość tematu proponujemy jego podział na analizę materiału historycznoliterackiego oraz na refleksję teoretyczną.