Pary damsko-męskie. Otwarty zestaw asymetrii językowo-płciowych współczesnej polszczyzny

Punktem wyjścia do niniejszej analizy jest założenie, że język nie jest jedynie narzędziem opisu świata, lecz polem, na którym codziennie negocjujemy społeczne role, wpływy i granice. W słowach zapisują się nasze przekonania, normy kulturowe, stereotypy i lęki; dzięki nim możemy kogoś wzmocnić, lecz równie łatwo – osłabić lub wykluczyć. Słowo nie tylko opisuje rzeczywistość, ale aktywnie w niej uczestniczy, tworząc ramy, w których funkcjonujemy jako użytkownicy i użytkowniczki polszczyzny. W tych codziennych wyborach językowych nie chodzi jednak o ślepe podążanie za nakazami czy zakazami, ani o mniej lub bardziej dopasowane do zmiennej rzeczywistości społecznej kody poprawności, lecz o otwarcie przestrzeni namysłu nad tym, jak nawet niewielkie wybory leksykalne realnie wpływają na rozmowę i kształt relacji międzyludzkich oraz rozumienie świata. Otwarty zestaw „par damsko-męskich” powstał jako odpowiedź na potrzebę uwrażliwienia na subtelne, a jednocześnie skuteczne mechanizmy działania języka: poprzez pokazanie, jak pojedyncze zestawienia słów i fraz mogą zarówno wzmacniać hierarchię, jak i potencjalnie ją rozbrajać. [...] 

Materiał, na którym opiera się analiza, został zgromadzony metodą szerokiej obserwacji uczestniczącej. Pochodzi zarówno z mediów masowych, jak i z przestrzeni prywatnego odbioru: z mediów społecznościowych (komentarzy, dyskusji, memów), podcastów i audycji radiowych, programów telewizyjnych – informacyjnych, rozrywkowych, społecznych i kulturalnych, z literatury klasycznej i współczesnej, filmów i seriali, reklam oraz kampanii społecznych, a także z rozmów i obserwacji komunikacji potocznej. [fragment Wstępu autorstwa Magdaleny Steciąg, s. 16-17]